ไปฮ่องกงถ้าไม่ได้กินบะหมี่ฮ่องกงก็เหมือนไปไม่ถึง
ดังนั้น bowrainbow จึงพลิกตำราแล้วจิ้มมาหนึ่งร้าน
ตกลงว่าจะไปกินบะหมี่ร้านอร่อย Chee Kee ย่าน Causeway Bay กันค่ะ

วันนี้เราออกสาย ตั้งสิบโมงแน่ะ
เพราะกะเอาไว้ว่า อยากไปถึงตอนร้านบะหมี่เปิดพอดี
(ในตำราบอกว่าร้านเปิด 10:00 น.)

นั่ง MTR มาลงที่สถานี Causeway Bay
ออก EXit A จะผ่านไปออกบนดินตรงตึก Time Square พอดี

อันนี้ หลังคาโดมที่ทำจากกระจกสีที่ Time Square
ถ่ายจากบันไดเลื่อนค่ะ อลังการงานสร้างมาก ๆ

เมื่อโผล่ขึ้นมาบนดินจะพบกับผู้คนและร้านแบรนด์ดังต่าง ๆ มากมาย

ตึกสูงระฟ้า ที่แหงนหน้าจนคอตั้ง
ก็มองเห็นพื้นที่ท้องฟ้านิดเดียว
ที่นี่ฮ่องกงของแท้สินะ!

รถราขวักไขว่ แท๊กซี่สีแดงรอจอดรับผู้โดยสารเป็นแนว

หอนาฬิกาขนาดใหญ่
สัญลักษณ์ของตึก Time Square

จะไปร้าน Chee Kee ก็เดินไปทางที่มีหอนาฬิกานี่ล่ะค่ะ
ง่ายมาก ๆ ข้ามถนนไปนิด แล้วเลี้ยวขวาไปหน่อย

ไม่นานเราก็ได้พบกับป้ายร้าน Chee Kee ในตำนาน

แต่ข่าวร้ายมาก และมากที่สุดคือ
วันนี้ร้านปิดค่ะ!

(ใช่สิ ก็มันตรงกับวันหลังสารทจีนวันเดียวนี่นะ)

เสียศูนย์เลยค่ะ รู้สึกเคว้งคว้าง
คล้ายตอนรู้ว่ากระเช้านองปิงปิดปรับปรุง

ฮือ ๆ หนูอยากกินบะหมี่ฮ่องกง ง ง ง ง ~~~~

หิวก็หิว จะรีบไปดิสนีย์แลนด์ด้วยอ่ะ
เลยเดินเปะปะไปทั่ว หาร้านที่มันเปิดขายวันนี้ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้
โอ๊ย หิว หิว หิว เว้ย เฮ้ย!

จนมาเจอร้านนี้ในซอยเล็ก ๆ หลัง Time Square
สะดุดตาตรงที่คนฮ่องกงนั่งกันอยู่เต็มร้าน

และมีป้ายรูปเบอร์เกอร์และอาหารนานาชนิด
(กะว่ามันต้องมีเมนูภาษาอังกฤษหรือรูปอาหารให้ชี้เลือกแน่นอน)

แต่ที่ไหนได้ ในร้านนั้นมีแต่คนจีนฮ่องกง
และไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้ซักคน
รูปภาพอาหารก็ไม่มีให้เราชี้ ๆ

I need food อ่ะ แง ๆๆ เข้าใจมั๊ยเนี่ย
Food no talk สินะ T.T

โชคยังดีที่พลิกโพยในมือไปมา
เฮ้ยนี่เรา print “ภาษากวางตุ้งเพื่อการท่องเที่ยวรุ่นไม่อดตาย” ไปด้วย :D

เลยให้ลุงเจ้าของร้านดูโพยภาษาจีน ว่าที่นี่มีอะไรให้กินบ้าง
ล๊งเล๊งส่งภาษาใบ้ ภาษาจีน ภาษาไทย กับกระดาษแผ่นนั้นกันซักพัก
เราก็ได้อาหารเช้าหน้าตาประหลาด ๆ มาวางบนโต๊ะ

เออ คือนึกว่าจะได้เบอร์เกอร์เนื้อ แบบ แมคโดนัล
ดันได้ “เบอร์เกอร์เนื้อเค็มใส่หัวหอมและผักกาดแก้ว”
เห็นหน้าตาธรรมดาแบบนี้ แต่ว่าอร่อยกว่าที่คิดมาก ๆ เลยค่ะ
เป็นรสชาติที่หากินไม่ได้ในเมืองไทยอ่ะ
ราคาก็ถูกกว่าอาหารในร้านแนะนำซะด้วย อิอิ

และเพื่อไม่ให้ชีช้ำจนเกินไปนัก
เลยจิ้มภาษาจีนที่เป็นคำว่า บะหมี่ ไปด้วย

เลยได้บะหมี่เนื้อ ที่เป็นเส้นหมี่นิสชิน
น้ำซุปก็อร่อยนะ ถึงจะไม่ใช่ Chee kee ก็เถอะ
ปลอบใจตัวเองไปเรื่อย เวลาหิวอะไร ๆ ก็อร่อยทั้งนั้น

ส่วนเครื่องดื่ม อันนี้เราสั่ง Advance ได้
เพราะเรียนรู้คำศัพท์ง่าย ๆ มาบ้าง
เราสั่ง ตงหลายฉ่า ค่ะ แปลว่า ชานมเย็น :)

เสร็จสรรพอิ่มหมีพีมันพุงป่อง
ตอนเรียกเก็บเงิน ลุงเจ้าของร้านดันพูดว่า “สามแปด”

อ้าว ไหงงั้นอ่ะ พูดไทยได้ด้วยเหรอคะ???

เดินออกมาจากร้านแบบงง ๆ
พอเปิดโพย ภาษากวางตุ้งเพื่อการท่องเที่ยวรุ่นไม่อดตายดู
ก็อดยิ้มให้กับความน่ารัก ๆ ของภาษาจีนและภาษาไทยไม่ได้

เพราะ สาม ในภาษาไทย ภาษาจีนออกเสียงว่า ซ้าม
และ แปด ออกเสียงว่า ปาด

เมื่อฟังรวม ๆ จึงกลายเป็น ซ้ามปาด ซ้ามปาด สามแปด!

ต้องขอขอบคุณคนที่ทำไฟล์นี้ขึ้นมาด้วยนะคะ
ที่ช่วยชีิวิตนักเดินทางที่พูดจีนไม่เป็นให้รอดตายได้ตั้งหลายมื้อน่ะค่ะ
ขอบคุณค่ะ :)

จริง ๆ แล้ว Destination หลักที่อยากไปฮ่องกง
คือการได้นั่งชิลบนกระเช้านองปิง(Ngong Ping) 360 องศา
ข้ามภูเขาสามลูกระยะทาง 5.7 กิโลเมตรชมวิวทิวทัศน์อันสวยงาม
เพื่อไปวัดโปหลิน (Polin Monastery)
และไหว้พระพุทธรูปเทียนถาน (Tian Tan Buddha Statue)
พระพุทธรูปทองแดงขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
สูง 34 เมตร หนัก 276 ตัน งบการก่อสร้าง 2,800 ล้านบาท
ที่ตั้งเด่นอยู่บนยอดเขาอันไกลโพ้น น น น ~ ~

นักเดินทางที่ดีต้องเตรียมตัวหาข้อมูลและวางแพลนค่ะ
แต่จู่ ๆ เมื่อเข้าไปตรวจสอบที่ www.np360.com.hk
ก็พบข่าวร้ายว่า ต้นเดือนกันยายน 2009 นั้น
ตรงกับช่วงที่ กระเช้านองปิง ปิดปรับปรุง!

แง๊ T.T

เสียใจอยู่เจ็ดวันจึงทำใจได้
และเริ่มค้นข้อมูลหาวิธีเดินทางใหม่
เพราะยังไง ๆ ก็ยังอยากไปให้ถึงยอดเขาอันไกลโพ้น น น น ~~~

การเดินทางเริ่มต้นจาก MTR Porth Point ค่ะ
เพราะว่าเราพักอยู่ที่โรงแรม Ibis North Point
โรงแรมอาจจะอยู่ไกลจากสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ สักหน่อย
แต่โชคดีที่มี MTR อยู่ใกล้มาก ๆ ทำให้สะดวกกับการเดินทางค่ะ

การไปวัดโปหลิน (Polin Monastery)
เป็นจุดหมายแรก ที่เราไปถึงฮ่องกงกันค่ะ
ดังนั้นจึงยังไม่คุ้นเคยกับการเดินทางโดย MTR
เวลาเริ่มจะงง ๆ คล้ายจะหลงทาง
bowrainbow ก็จะงัดตำราขึ้นมาดูกันสักนิด
นั่งยอง ๆ อ่านตำราตอนรอ MTR นั่นแหละค่ะ lol

นั่ง MTR ข้ามเกาะ ลอดใต้ทะเล แล้วมาขึ้นบกที่เกาะลันเตาค่ะ
สุดสายมาลงที่ สถานี Tung Chung ออกทาง Exit B
เดินขึ้นมาจะมาโผล่ที่ City Gate Outlet
ห้างสรรพสินค้าที่ลดราคาทั้งปี
(เดี๋ยวไหว้พระเสร็จก่อนเราจะมาช้อปกัน:)

เพราะกระเช้าที่อยากนั่งข้ามภูเขาสามลูกปิดปรับปรุง ~.~
เราก็เลยต้องเดินทางกันด้วยรถบัสหมายเลข 23
ซึ่งจอดอยู่ข้าง ๆ ที่ขึ้นกระเช้า ใกล้ ๆ กัน
ราคารถบัสถูกใจสบายกระเป๋าเพราะราคาเพียง 16 HK$ เท่านั้นค่ะ
ถูกกว่าขึ้นกระเช้าหลายเท่า แต่ใช้เวลาเดินทางมากกว่า
(ขึ้นกระเช้านองปิงใช้เวลา 20 นาที
แต่ขึ้นรถบัสสาย 23 ใช้เวลา 45 นาที)

ที่ฮ่องกง รถบัสแต่ละสาย จะมีป้ายเป็นของตัวเอง
ไม่เหมือนบ้านเราที่ป้ายเดียวรวมทุกสาย
คราวนี้เราจะขึ้นสาย 23 ก็เดินไปรอที่ป้ายหมายเลข 23 ค่ะ

การจ่ายเงินค่ารถนั้น ควรใช้ Octopus Card มา Tab นะคะ
เพราะถ้าไม่มีบัตร Octopus ก็ต้องจ่ายเป็นเงินจริง ๆ
ถ้ามีเงินไม่พอดีก็ต้องจ่ายเกินราคาไป
คนขับรถเค้าไม่ทอนเงินให้นะคะ

** ดู รายละเอียดของ บัตร Octopus Click ที่นี่

ตอนแรกคิดว่าทางขึ้นเขาคงไม่มีอะไรน่าสนใจ
กะว่าจะมานอนหลับบนรถ :P
แต่ที่ไหนได้ สองเส้นทางคดโค้งราวกับอยู่แม่ฮ่องสอน
เลียบภูเขา ผ่านทะเล และหมู่บ้านของชาวฮ่องกงไปเรื่อย

จนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงเราก็เห็น Big Budha
พระพุทธรูปเทียนถานขนาดใหญ่ยักษ์ตั้งเด่นอยู่บนยอดเขา

จากที่จอดรถ เราต้องเดินขึ้นบันไดไปอีก
จึงจะถึงฐานของพระพุทธรูปเทียนถาน

ก็ค่อย ๆ ป่ายปีนกันขึ้นไปค่ะ
อากาศดีมาก และสองข้างทางก็เต็มไปด้วยต้นสนและต้นส้ม

เมื่อขึ้นไปถึงด้านบนจะหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

ลมพัดเย็นสบาย วิวที่มองไปสุดสายตาคือภาพยอดเขาขนาดใหญ่
เหลื่อมซ้อนทับอย่างมีมิติ และมีศาลาเก๋งจีนเล็ก ๆ กลางป่า
นี่มันฉากในหนังจีนกำลังภายในชัด ๆ !

นี่คงเป็นจุดชมวิวที่สวยที่สุดบนเกาะลันเตา
มองไปด้านหน้าเห็นภูเขา มองไปด้านหลังเห็นทะเล

และเมื่อแหงนไปเบื้องบน
ก็มองเห็นพระพุทธรูปปางสมาธิและห้ามญาติองค์ใหญ่ที่สุดในโลก

รอบ ๆ องค์พระ จะมีรูปปั้นก็เหล่าเทพเจ้าในอิริยาบถต่าง ๆ
ซึ่งหันด้านหลังให้กับภูเขา และเงยหน้าไปทางองค์พระ

หลังจากกราบไหว้พระพุทธรูปแล้ว
ต่อไปก็ถึงคิวของร้านขายของที่ระลึก
หมู่บ้านวัฒนธรรมนองปิง (Ngong Ping Village)

จริง ๆ แล้วที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านเก่าแก่
แต่เป็นหมู่บ้านที่จำลองขึ้นไว้ขายของที่ระลึกให้กับนักท่องเที่ยว
สร้างคล้ายกับหมู่บ้านจีนโบราณ

มี Wishing Shrine ให้เขียนขอพรด้วยนะ

มองมุมนี้คล้ายอยู่ที่ญี่ปุ่น :)

เที่ยวเล่นถ่ายรูปในหมู่บ้าน
จนแสงแดดยามเย็นสะท้อนประตูไม้เป็นสีส้ม

ก็ถึงเวลาที่จะต้องนั่งรถบัสกลับเข้าเมืองแล้ว
ไปรอรถที่ป้าย 23 เหมือนเดิม

ลงรถที่หน้าห้าง City Gate Outlet แล้วเราก็พุ่งตรงไปที่นี่
Food Republic :D

เดินวนกันอยู่สองรอบครึ่งก็ตกลงใจที่ร้านนี้
ร้านอาหารไต้หวัน
(เพราะเรามีแพลนจะไปไต้หวันกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า อิอิ)

หน้าตาคล้าย ๆ ข้าวขาหมูพะโล้
แต่อร่อยกว่ามาก ๆ สรุปว่า ไต้หวันอาหารอร่อย น่าไปจริงๆ

นั่งกินข้าวไป ชมวิวไป
ก่อนจะไปใช้พลังงานด้านการช้อปปิ้งใน Outlet ต่อ :)

ถึงจะอดนั่งกระเช้าแต่ก็มีรูปคู่กับกระเช้ามานะ
ไว้ค่อยกลับไปใหม่ เมื่อกระเช้าไม่ปิดปรับปรุง!

หนึ่ง Shopping
สอง Walking
สาม Eating!

และ Temple Street คือสถานที่ที่เหมาะที่สุด
ที่จะปฏิบัติภารกิจฮ่องกงให้ลุล่วงอย่างสมบูรณ์

Let’s Shopping ~ Walking ~ Eating :D

การเดินทางมา Temple Street ง่ายมาก ๆ
เพียงแค่นั่งรถไฟใต้ดินสายสีแดงมาลงที่สถานี Yau Ma Tei
สถานีนี้อยู่บนฝั่งเกาลูน แต่ถ้าใครที่อยู่ฝั่งเกาะฮ่องกงหรือเกาะลันเตา
ให้นั่งรถไฟมาลงที่สถานี Central เพื่อ Exchange มาสายสีแดง
Yau Ma Tei ห่างจาก Central เพียง 4 ป้ายเท่านั้น

ถึงที่หมายเราจะโผล่ขึ้นบนดินที่ทางออก Exit C
ตอนขึ้นมาอาจจะงง ๆ นิดหน่อยว่าจะเดินไปทางไหนดี
แต่ที่นี่ ฮ่องกง ไม่ต้องกลัวหลงทางค่ะ
เค้ามีป้ายบอกถนนหนทางชัดเจน
เพียงแค่เราเพิ่มนิสัยรักการอ่านและช่างสังเกตนิดหน่อยเท่านั้น

Temple Street เป็นถนนคนเดินที่มีสินค้าราคาหลากหลายให้ซื้อ
รวมถึงมีร้านอาหารข้างทางหลายร้านให้เลือกกินตามใจชอบ

มีหลายร้านที่คนไทยเคยมากินและลงไว้ในหนังสือคู่มือท่องเที่ยว
และร้านนี้คือร้านแรกที่สะดุดตา ร้าน Hing Kee
แหม ก็เล่น Print ปกหนังสือขนาดใหญ่ ตั้งไว้หน้าร้าน
เราคนไทยเวลาไปต่างแดน พอเจอภาษาบ้านเกิดก็พุ่งเข้าใส่ตามธรรมชาติ :)

แต่ต้องทำใจไว้ก่อนเลยนะคะว่า
กว่าจะได้เข้าไปนั่งในร้านต้องรอสักพักใหญ่
เพราะเป็นร้านดังร้านอร่อย ลูกค้าแน่นร้าน
ทั้งคนฮ่องกงและนักท่องเที่ยว

การสั่งอาหารที่นี่ง่ายค่ะ
เพราะมีทั้งรูปและมีภาษาอังกฤษกำกับไว้ที่เมนู

แต่วิธีการสั่งอาหารที่ดีที่สุด
คือดูว่าโต๊ะอื่นในร้านเค้ากินอะไรกัน
เราก็สั่งแบบที่ชาวบ้านเค้ากินกัน
เพราะมันต้องอร่อยอย่างแน่นอน ^^V

จานแรกค่ะ, Deep Fried Oysters Cake
หอยนางรมทอด กรอบอร่อย
แต่ไอ้น้ำซอสสีแดง ๆ ที่ราดแบบในรูปนั่นอย่าไปราดเยอะเชียวนะคะ
เพราะมันไม่ใช่ซอสหวาน ๆ แบบที่เมืองไทย

มันคือซอสเค็ม(มาก) ค่ะ!
แล้วโบว์ก็ราดไปซะเยอะเชียวด้วย T.T

จานที่สองคือ ผัดหอยลาย
อร่อยมาก สั่งกันทุกโต๊ะ
จนทุกโต๊ะในร้านจะเต็มไปด้วยกองภูเขาเปลือกหอยค่ะ

มาถึงอาหารชื่อดังของร้านนี้ ข้าวอบหม้อดิน หรือ Rice Pot ค่ะ
โดยเราสามารถเลือก Topping แบบต่าง ๆ
เช่น เป็ด ไก่ หมู เนื้อวัว เนื้อกบ ไส้กรอก ปลาเค็ม ฯลฯ
หรือจะผสมกันแบบไหน กี่อย่าง ก็ได้

เวลาเสิร์ฟให้กินกับซอสสีดำ ๆ ขวดนี้ค่ะ
เป็นสูตรเฉพาะของทางร้าน Hing Kee
เหยาะ ๆ แล้วให้คลุก ๆ กับข้าวในหม้อดิน
ตรงก้นหม้อจะได้ไม่ไหม้ค่ะ
(เวลาเหยาะซอส ต้องอย่าลืมชิมด้วย เดี๋ยวเค็มเกินไปอีก)

อิ่มออกมาจาก Hing kee แล้ว เราก็เดินดูของตามถนนกันต่อไป
แต่ไม่รู้อะไรดลบันดาลใจให้มานั่งลงที่ร้านนี้อีก

คล้าย ๆ เป็นร้านข้าวมันไก่ที่มีปนหน้าเป็ดและหน้าหมูด้วย
ร้านอยู่แยกเลี้ยวซ้ายจากถนนสายหลักค่ะ

ถึงจะอิ่มแค่ไหน แต่เลือดนักชิมมันเข้มข้นกว่า
เราจึงนั่งเลือก ๆ เมนูอย่างสนุกสนาน
อีกเสียงในใจก็กลัวว่าจะกินไม่หมด

น้ำซุปถ้วยใหญ่ที่อาเจ๊เจ้าของร้านตักให้
มีซุปเปอร์ตีนไก่ของโปรดที่อุดมด้วยคอลลาเจนต้านวัยชรา
ให้มาเลยเต็ม ๆ หนึ่งตีน!

ซดน้ำซุป แทะตีนไก่อยู่แป๊บเดียว
จานหลักของเราก็ถูกนำมาวางตรงหน้า
ข้าวมันไก่+เป็ด ขนาดไซส์ L

จากที่คิดว่าจะกินไม่หมด
ก็ดันซัดโฮกเข้าไป จนข้าวไม่เหลือซักเม็ด
น้ำซุปไม่เหลือซักหยด ^^”

คราวนี้อิ่มของจริง เลยต้องหยุดภารกิจ Eating ไว้ก่อน
เริ่ม Walking และ Shopping กันดีกว่า :)

เดิน Temple Street เหมือนเดินอยู่ในเมืองจีน
สินค้า Made in China มีอยู่มากมาย
เสื้อผ้า นาฬิกา กระเป๋า รองเท้า ตุ๊กตา ของเล่น ฯลฯ

ส่วนชิ้นนี้ น้อง Ponyo นอนรอเราอยู่
เราเลยมารับกลับเมืองไทยซะ :)

เดินไปจนสุดถนนสายแรก
ก็เห็นร้านหนึ่งคนต่อแถวกันยาวมาก

เป็นร้านขายน้ำมะม่วง Hui Lau Shan ชื่อดังนั่นเอง

ถอยมาหนึ่งแก้ว เป็นน้ำวุ้นมะม่วงในน้ำกะทิ

ส่วนคนที่ไปด้วยกัน พอดีไม่สบาย
และร้านนี้ก็มี สโลแกนว่า Heathy Dessert
เลยอยากลองกินยาจีนที่มีขายอยู่หน้าร้านนี้พอดี

ยาน้ำดำขมปี๋เพราะเต็มด้วยตัวยาจีนหลายอย่าง
ตัวยาหนึ่งในนั้น คือ กระดองเต่า!

แปลก ที่กินแล้วอาการป่วยเริ่มทุเลา
คล้ายจอมยุทธที่สูญเสียพลังลมปราณ
ได้กินยาหม้อที่ต้มด้วยสมุนไพรจากยอดเขาอัลไต

กระดองเต่ารักษาทุกโรค :P

Temple Street ยาวสองสามช่วงถนน
เมื่อเดินจาก Yau Ma Tei ลงมาทาง Jordan
เราจะผ่านประตูวัด Tin Hau
แหงนมองขึ้นไปเห็นพระจันทร์เต็มดวงตรงประตูวัดพอดี

เดินพ้นเขตวัดนิดเดียว
เราก็จะพบกับอาณาจักรแผงลอยขาย Sex Shop
(ไม่ได้ถ่ายรูปมา เพราะมัวแต่ไปเดินเลือกสินค้าอยู่ #กักกัก ><)

จากถนนหนึ่งมาสู่ถนนหนึ่ง
ร้านขายของยังคงตั้งยาวไปจนสุดถนน
ถ้าเดินไปเรื่อย ๆ จะสามารถขึ้นรถไฟใต้ดินกลับจากสถานี Jordan ได้ค่ะ

หมดไปหนึ่งคืนที่ Temple Steet
แต่ว่าคืนถัดมาหลังจากเที่ยว The Peak และ Avenue of Star แล้ว
เราก็มาจบมื้อดึกกันที่นี่อีกแล้วค่ะ

(ฮ่า ๆ ติดใจ)

คืนที่สองเราไปกิน Sea Food แกล้มเบียร์กัน
ตรงสี่แยกแถว Temple Street

ร้าน Sea Food มีอยู่มากมาย

เลือกซักร้าน นั่งลง แล้วสั่งเบียร์เย็น ๆ
พร้อมกับละเลียดเลือกเมนูอาหารทะเล

จานแรกที่เลือกคือ แกงกระหรี่ทะเล
สีสันจัดจ้าน แต่ไม่เผ็ดนะคะ

จานที่สองอันนี้ เส้นหมี่ผัดเนื้อ
อร่อยมาก ถ้ากลับไปก็ต้องไปกินอีก

ส่วนจานนี้ เป็นหอลเชลล์อบวุ้นเส้นโปะด้วยกระเทียมเจียว
สั่งเพราะแปลกดี ที่เมืองไทยไม่ค่อยมีใครทำ
นอกจากร้านอาหารจีนบางร้านเท่านั้น

ไปฮ่องกงห้ามพลาด Temple Street นะคะ :)

เมืองมรดกโลกเล็ก ๆ ริมฝั่งแม่น้ำทูโบน
ประเทศเวียดนาม

ฤดูร้อนกลางเดือนมิถุนายนปี 2006
หลังจากเที่ยวงาน Hue Festival
ฉันจึงเดินทางเลียบเลาะถนนริมทะเล
เพื่อจะมาใช้ชีวิตน่ารัก ๆ ที่ “ฮอยอัน”

ฮอยอันเป็นเมืองที่มีประวัติเก่าแก่ยาวนาน
บ้านเรือนในสมัยญี่ปุ่นบุกยึดครองยังคงถูกรักษาไว้อย่างดี
รวมถึงชุมชนชาวจีนสมัยที่มาตั้งรกรากค้าขายที่เมืองท่าแห่งนี้

ยามกลางวันที่นี่คือแกลเลอรี่ขนาดใหญ่ริมแม่น้ำ

ส่วนยามค่ำคืน,
ทั้งเมืองจะสว่างไสวไปด้วยแสงเล็ก ๆ จากโคมไฟกระดาษ

ที่ทำให้ทั้งเมืองเหมือนมีหิ่งห้อยนับร้อยนับพัน
ส่องแสงวิบวับอยู่ทุกหลังคาเรือน

เมืองเก่าแก่มีตำนานเล่าขาน
ส่งผลต่อวิถีชีวิตของคนที่นี่
ทั้งในแบบแนวทางใหม่และดั้งเดิม

คาเฟ่หลายร้านริมแม่น้ำทูโบนเกิดขึ้นมาเมื่อไม่กี่ปีมานี้
(ที่อร่อยและน่านั่งก็ร้านนี้ล่ะ Tam Tam Cafe’)

ในขณะที่ชาวเวียดสวมงอบหาบขนม
ก็ยังคงมีให้เห็น

ทุกสิ่งล้วนถูกใส่ตู้ไปรษณีย์ส่งต่อมาจากในอดีต
ถึงผู้คนในปัจจุบัน

พวกเราเดินทางผ่านไปเพื่อสร้างความทรงจำ

หลายปีผ่านไป,
ฉันจำอะไรเกี่ยวกับฮอยอันไม่ได้มากนัก
ความทรงจำระหว่างฉันกับฮอยอันเริ่มซีดจาง
ราวกับบันทึกการเดินทางไว้ด้วยกล้องโพลารอยด์

แต่ในความซีดจางมันก็มีความหมายในตัว
ว่าครั้งหนึ่งในอดีตนั้น

อย่างน้อย,
เราเคยพบหน้ากันมาแล้ว

และฉันก็ถ่ายภาพเธอในทันทีที่แรกเห็น
โพลารอยด์ฮอยอัน :)

เกาะหมากเป็นเกาะขนาดย่อม ๆ
ซึ่งอยู่ระหว่างเกาะช้างกับเกาะกูด

พอฉันย่างเท้าขึ้นเกาะ
ราชรถจากเกาะหมากโคโค่เคปก็มาเกยถึงท่าเรือ
เป็นรถหกล้อที่ตกแต่งได้ชิค ๆ

ที่ใช้รถแบบนี้เพราะเส้นทางบางเส้นบนเกาะ
ยังไม่ได้ลาดยางหรือปูน
เรียกว่ายังมีความทุรกันดารอยู่บ้าง
ต้องเข้าป่าไปเพื่อค้นพบสวรรค์กลางทะเล

เกาะหมากโคโค่เคปเป็นที่พักแสนสุขสงบ
เพื่อนสองคน พิมพระจันทร์และรมิดา
ต้อนรับเพื่อนอยู่ในบ้าน “ฟ้าใส”

บ้าน “ฟ้าใส” เป็นที่พักหลังที่ติดกับทะเล
มีมุ้งสีขาว มีปลอกหมอนลายปลาโลมา
ผ้าปูเตียงลายท้องทะเล

มีเปลให้นอนเล่นรับลมหน้าบ้าน

และมีหมาน้อยให้เล่นหนึ่งตัว :)

“เจ้าโยเกิร์ต”

** โยเกิร์ตเป็นหมาของอีกร้านหนึ่งที่อยู่อีกหาด
แต่เจ้าของไม่ค่อยอยู่ เลยมาทำงานอดิเรกที่โคโค่เคป!

*** ใครสนใจไปเกาะหมากโคโค่เคป click ที่นี่นะ

7. Ponyo Dancing

กิ่งไม้ไร้ใบสีน้ำตาลเทา
ตัดกับสีฟ้าแสนฟ้า

แดดอ่อน ๆ ยามบ่าย
พวกเราสามคน ฉัน, รมิดา และพิมพระจันทร์
ก็ออกเดินทางไกลกัน

เส้นทางจากเกาะหมากโคโค่เคป
เลียบเลาะป่าละเมาะริมทะเลไปเรื่อยจนถึงอ่าวพระ
เป็นเส้นทางที่สวยอย่างไม่น่าเชื่อ

น้ำทะเลเขียวใส
หาดทรายสีขาว
ก้อนหินภูเขาไฟสีดำ

มองไปจนสุดขอบฟ้าจรดทะเล
จะเห็นเกาะเล็ก ๆ ที่สามารถพายเรือคายัคไปได้
ชื่อว่า “เกาะขาม”

อ่าวพระ มีชิงช้าริมทะเลให้เล่น
ฉันกับพิมพระจันทร์นั่งอยู่บนชิงช้า
รมิดา เธอลงไปในทะเล

แต่ไม่นาน รมิดา ก็ตะโกนว่า
“ทรายตรงนี้นิ่มมาก ลงมาดิ”

ทรายนิ่มอ่อนยวบเวลาเราเหยียบลงไป
หลายคนน่าจะนึกออก
มันสนุกมากกับสัมผัสอ่อนโยนจากใต้ท้องทะเลนั้น

นั่นล่ะ
Ponyo Dancing จึงเกิดขึ้น

หญิงสาวสามคนเริ่มเต้น
กระโดดเหยียบผืนทรายใต้น้ำ
กลางทะเลสีฟ้าTurquoise

เป็นความทรงจำดี ๆ ในบ่ายวันหนึ่ง
ที่อ่าวพระ, เกาะหมาก Neverland :)

** ใครไม่รู้จัก Ponyo click ที่นี่นะ